Maart 2021

1 van mijn wensen was om ooit eens een geboorte te mogen fotograferen. In mijn omgeving zijn diverse kindjes geboren maar ik kon of mocht niet bij de bevalling zijn, helaas. Totdat ik in maart 2021 hoorde dat ik tante zou worden, hoe leuk!

Ik vraag een paar maanden later of Natasja het leuk zou vinden als ik de geboorte vast mag leggen, maar alleen wanneer ze het zelf ook wil. Ze geeft aan het helemaal niet erg te vinden en het juist ook fijn vindt om mij bij de geboorte te hebben. Mede door Corona mogen er maar 2 personen bij de bevalling zijn. De partner + 1 persoon. Ik mag de gelukkige +1 zijn! Ze zal uitgerekend zijn op 2 november 2021, maar de baby beslist toch eerder te komen, zo blijkt later.

Donderdag 21 oktober 2021

Even doorspoelen naar donderdag 21 oktober 2021 om 11:00u ;) Ik word gebeld door Dylan dat Natasja last heeft van weeën en dat ze inmiddels in het ziekenhuis zijn. Omdat er te laat in haar zwangerschap zwangerschapsdiabetes is geconstateerd, zal de bevalling plaats vinden in het ziekenhuis. Ze gaan samen op weg naar het ziekenhuis en ik vraag Dylan om mij op de hoogte te houden van de vorderingen.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis wordt Natasja aan de CTG gelegd en wordt er een ballonnetje geplaatst. Mocht deze er voor half 4 's middags uitvallen dan mogen ze naar het ziekenhuis bellen. Valt deze er niet meer uit dan mogen ze zich morgen om 07:45u melden. De verloskundige meet ,nog voor het plaatsen van het ballonnetje, 2 cm ontsluiting. Het is inmiddels 11:30u als ze samen weer naar huis mogen.


Om 13:07u ontvang ik een appje dat de weeën toch weer in hevigheid toenemen en ze weer op weg gaan naar het ziekenhuis. De weeën volgen zich nu ieder 4/5 minuten op in het afgelopen uur. Natasja weet niet waar ze het moet zoeken en barst in tranen uit, Dylan voelt zich machteloos dat hij zo weinig voor haar kan doen.

14:20u; ik app Dylan om te vragen hoe het nu met Natasja gaat. Ze zijn nog in het ziekenhuis en ze heeft nog steeds last van de weeën, maar minder heftig dan eerder die dag. De verloskundige geeft aan het nog een uurtje aan te kijken om te zien of het zo blijft. Ondertussen wordt de baby goed in de gaten gehouden d.m.v. de CTG.

Een half uur later morgen ze weer naar huis om de bevalling thuis verder af te wachten. Natasja krijgt nog een slaappil mee om de nacht in ieder geval goed door te komen. Ze heeft haar krachten immers hard nodig voor de bevalling. Eenmaal thuis neemt ze een paracetamol in en gaat even op bed liggen. Ze valt vrijwel direct in slaap en wordt pas rond 20:00u weer wakker.

Ik app 's avonds nog met Dylan dat hij me echt wakker mag bellen als ze vannacht toch naar het ziekenhuis gaan.

Die nacht blijft het stil, maar ik heb bijna geen oog dicht gedaan van de spanning!

Vrijdag 22 oktober 2021

Vroeg in de ochtend vraag ik aan Dylan of ze de nacht goed zijn doorgekomen. Ze hebben allebei nog een beetje kunnen slapen, en zijn nu alle spullen bij elkaar aan het pakken om weer naar het ziekenhuis te gaan.

Om 07:59u krijg ik een appje dat ze inmiddels in kamer 5 zitten van de kraamafdeling. Ze wachten daar geduldig af tot ze aan de beurt zijn voor de controle. Dit duurt even... want om 09:32u is er nog niemand geweest, uiteindelijk komt om 09:48u de verloskundige om te toucheren. Ze heeft 4 cm ontsluiting en er wordt besloten om haar vliezen te breken. Ik besluit om nog niet naar het ziekenhuis te gaan en gewoon door te blijven werken op mijn werk. Nou ja werken, ik krijg vrij weinig meer uit handen en wacht in spanning af op het verlossende bericht.


Om 12:04u appt Dylan dat ze opnieuw gaan toucheren. Een minuut later ontvang ik dan eindelijk het verlossende bericht...

6 cm ontsluiting! Ik geef aan bij mijn leidinggevende dat het voor mij tijd is om naar het ziekenhuis te gaan. Ik sluit rustig alles af en ruim mijn bureau op. Mijn collega's wensen me succes en ik vertrek met lichte spanning naar het ziekenhuis.


Even later kom ik binnen in kamer 5 en zie de paniek in de ogen van Natasja. Ze heeft ongelofelijk veel pijn en ze weet niet of ze dit nog lang kan volhouden. Er is al gevraagd om een ruggenprik, maar de anesthesist laat nog even op zicht wachten. 10 minuten na mijn binnenkomst wordt ze weggereden voor het zetten van de ruggenprik. Dylan gaat mee voor de mentale support, ik blijf alleen achter en wacht geduldig af tot ze weer terug komen. In de tussentijd ruim ik de kamer een beetje voor ze op en berg wat spulletjes op.

Dylan appt om 13:12u dat ze weer praatjes heeft voor 10 en honger heeft. Ik geef aan dat er nog een lucnh onaangeroerd staat te wachten. Ik smeer 2 boterhammen met kaas voor haar, en als ze eenmaal terug zijn op de kamer gaan die er met veel smaak in.

Er wordt nog gecontroleerd of de baby goed ligt en hij blijkt nog niet helemaal te liggen zoals het hoort. Hij ligt nog met zijn rug naar de zijkant van de buik toe, maar er wordt verwacht dat hij de draai nog zal maken voor de bevalling.


Vanwege de ruggenprik krijgt Natasja weeën-opwekkers zodat de weeën niet stil komen te liggen. Ook heeft ze een pompje om de pijn van de weeën te verlichten. Ze voelt de pijn tijdens een wee en blijft drukken op het knopje van de pomp. Ze weet echter op dat moment niet dat het pompje maar om het kwartier pijnstilling geeft, waardoor ze nu eigenlijk een soort placebo effect ervaart. De weeën volgen zich snel achter elkaar op en Natasja verandert diverse keren van houding. Van platliggen naar met de rug wat omhoog en van de ene zij naar de andere zij. Uiteindelijk voelt het het beste voor haar om op handen en knieën te gaan zitten. De hoofdzijde van het bed wordt wat omhoog gezet zodat ze haar bovenlichaam hier op kan laten rusten. Deze houding houdt ze een tijdje aan en komt daardoor wat meer tot rust. Natasja denkt persdrang te ervaren, en wordt door de verloskundige getoucheerd. Ze blijkt nog niet voldoende ontsluiting te hebben, helaas. Er verstrijken zo nog paar uurtjes met een aantal controles waarbij de ontsluiting gestaag vordert. Ik probeer Dylan en Natasja te helpen en ondersteunen waar ik kan. Ik twijfel of ik ze niet even alleen moet laten samen, maar besluit toch te blijven. Dit blijkt uiteindelijk een goede keuze...


Om 18:53u mag Natasja dan eindelijk actief meepersen. Dit voelt voor haar als een opluchting, maar ik zie toch ook een klein beetje paniek bij haar. Samen met Dylan moedig ik haar aan dat ze dit kan en dat het nog maar heel eventjes zal duren voor de kleine man er is. Na een paar minuten meepersen staat het hoofdje al en zie ik een kleine bos met haartjes, spannend! De verloskundige geven aan dat ze moet stoppen met persen nu het hoofdje staat, maar Natasja trekt dit niet en perst. Het hoofdje is inmiddels geboren en de verloskundige ziet dat de navelstreng om zijn nek zit. Gelukkig zit dit niet te strak en met een soepele beweging haalt ze het om zijn nekje vandaan. Natasja mag nog een aantal keer persen en dan wordt eindelijk om 19:14u Quinten geboren! Ze is nog helemaal beduusd van de bevalling en beseft nog niet dat er een kern gezonde jongen op haar buik ligt. 16 minuten later wordt ook de placenta geboren, het "huisje" waar Quinten bijna 9 maanden lang in heeft gewoond en dit ziet er heel gaaf uit.


Helaas is Natasja er niet zonder kleerscheuren van af gekomen en moet op de OK gehecht worden. Ik blijf met de kersverse vader achter. Het is heel bijzonder om je eigen kleine broertje nu ineens als vader te zien met hun pasgeboren zoontje.

De kinderarts komt even later nog voor de laatste controles en weegt Quinten, 3498 gram. En dat terwijl dat de verloskundigen van de praktijk dachten dat het een zware baby zou worden...

Na het toedienen van de vitamine K verlaat de kinderarts ons en mag Dylan Quinten aankleden. Eenmaal aangekleed krijgt hij ook het eerste flesje. Dylan neemt plaats op een stoel en ik zie dat hij het flesje heen en weer beweegt in de mond van Quinten. Ik vraag me af waarom hij dit doet? De verloskundige ziet dit ook en vraagt waarom hij dit doet, Dylan antwoordt dat hij dacht dat het zo moest. We schieten allemaal in de lach, gelukkig drinkt Quinten rustig door.


Natasja ligt nog op de OK en wij mogen inmiddels naar de kraamkamer. Ik help Dylan met alle spullen over te brengen naar de kraamkamer, de verloskamer moet weer schoongemaakt worden voor de volgende bevalling. Eenmaal op de kraamkamer blijf ik bij ze totdat Natasja terug is van de OK.

Om 21:15u komt ze terug van de OK, nog helemaal slaperig en van de wereld door de narcose. De verloskundigen helpen haar in bed, kleden haar aan en maken het bed voor Dylan klaar. Quinten slaapt ondertussen rustig door in zijn kraambedje.

Als ik zie dat ze helemaal gesetteld zijn, besluit ik ze alleen te laten en ga met een opgelucht gevoel weer naar huis.


Lieve Natasja en Dylan, nogmaals onwijs bedankt dat ik bij de bevalling mocht zijn! En dat ik dit ook voor jullie mocht vastleggen, ik weet nu zeker dat ik hier mee door wil gaan. Want wat is dit mooi om te mogen doen :)